Gdy placki są rumiane, a w środku surowe — zmniejsz ogień > 공지사항

• 목록
• 답변
• 글쓰기
• 게시판 리스트 옵션
  • 수정
  • 삭제

Ciasto drożdżowe po uformowaniu pączków przechodzi drugą fermentację, zwaną też rozrostem końcowym. W tym czasie drożdże pracują dalej, wytwarzając dwutlenek węgla, który rozpycha gluten i nadaje pulchność. Ten etap decyduje o tym, czy pączki będą lekkie jak puch, czy zbite i ciężkie. Problem w tym, że wielu piekarzy czeka zbyt długo, licząc, że „jeszcze trochę podrosną" — a wtedy struktura się rozrywa i ciasto opada już w trakcie smażenia. Rozpoznanie właściwego momentu to klucz do sukcesu.

Trzy testy, które wykonasz łyżką i nadgarstki

Wyrabianie zaczynaj od krótkiego połączenia składników, a potem pracuj intensywnie. Ciasto na pączki jest tłuste, więc początkowo się klei i rozjeżdża. To normalne. Wyrabiaj je dłonią lub hakiem przez 10–15 minut. Ważne, żeby nie dodawać mąki w trakcie tylko po to, by pozbyć się kleistości — nadmiar mąki rozrzedza proporcje i osłabia siatkę. Lepiej zbić ciasto kilka razy o stół, żeby tłuszcz wchłonął się w gluten.

Nie ma jednej liczby dla wszystkich tłuszczów. Oleje roślinne bogate w kwasy wielonienasycone, na przykład rzepakowy, słonecznikowy, sojowy, psują się szybciej niż smalec, łój czy olej kokosowy. Pierwsze smażenie w czystym oleju rzepakowym w temperaturze do 180 stopni zwykle zużywa około połowy jego „budżetu" termicznego. Drugie smażenie to już granica. Trzecie w tym samym tłuszczu bez wymiany to prawie zawsze błąd, chyba że smażysz krótko i w niższej temperaturze, a tłuszcz był filtrowany.

Test na suchość jest prosty i nie wymaga przekrawania. Kiedy racuch jest gotowy, jego środek stawia wyraźny opór przy lekkim naciśnięciu palcem, a powierzchnia nie ugina się pod naciskiem. Jeśli ciasto wciąż się zapada i odbija jak guma, wróć na ogień — tym razem pod przykrywką i na mniejszym płomieniu. Grubość ciasta, temperatura tłuszczu i czas pod pokrywką to trzy parametry, które naprawdę decydują. Zmieniaj je pojedynczo, a po dwóch, trzech partiach trafisz w swój punkt.

Nie wkładaj na patelnię zbyt wielu racuchów naraz. Trzy, cztery to maksimum. Jeśli upchasz sześć, temperatura tłuszczu gwałtownie spadnie, ciasto zacznie wsiąkać tłuszcz i zamiast się smażyć, będzie się moczyć. Z tego samego powodu nie przykrywaj patelni zbyt wcześnie — najpierw musi się zetknąć spód, inaczej racuch przyklei się do powierzchni przy obracaniu.

Nakładaj lukier cienko, w jednej warstwie, ruchami od środka na zewnątrz. Gruba warstwa zawsze spłynie, choćby konsystencja była poprawna. Do ozdabiania używaj rękawa lub woreczka z odciętym rogiem, a nie łyżki — daje to większą kontrolę. Jeśli lukier ma pokryć całą powierzchnię, najpierw wyrównaj wierzch wypieku, bo każda nierówność będzie widoczna po wyschnięciu.

Lukier robi się z cukru pudru i płynu, najczęściej białka albo wody. Cała sztuka polega na tym, żeby po wyschnięciu trzymał formę: był gładki, lekko błyszczący i nie spływał po ściankach wypieku. Jeśli zastyga matowo niczym kreda albo ścieka cięgami, zwykle winna jest jedna z czterech rzeczy: proporcja płynu do cukru, wielkość zmielenia cukru, temperatura otoczenia albo kolejność mieszania. Poniżej rozkładam to na czynniki i pokazuję, jak poprawić lukier, którego nie da się już uratować jednym ruchem.

Jabłko możesz też przygotować wcześniej. Plastry warto obsuszyć na ręczniku papierowym i oprószyć odrobiną mąki lub skrobi ziemniaczanej. Cienka warstwa pochłania sok, który inaczej wsiąknie w ciasto i rozwodni je od środka. Dobrze działa też krótkie podsmażenie samych plastrów na suchej patelni — tracą wtedy część wody, zanim trafią do ciasta.

Ogień, przykrywka i czas — trzy dźwignie, które decydują Rozgrzej patelnię na średnim ogniu i dopiero wtedy zmniejsz go do poziomu nieco poniżej średniego. Tłuszcz musi być rozgrzany, ale nie dymiący. Zbyt gorący olej natychmiast zamyka powierzchnię ciasta i para nie ma jak uciec — stąd efekt surowego środka. Nakładaj porcje łyżką, lekko rozpłaszczaj i zostaw bez ruszania przez około dwie minuty, aż spód się zetnie. Wtedy obróć i przykryj patelnię pokrywką na minutę do półtorej. Para krążąca pod pokrywką dogrzewa wnętrze od góry, a ciasto nie przypala się od dołu. Po zdjęciu pokrywki jeszcze krótko dosmaż bez przykrycia, żeby odparować wilgoć z powierzchni.

Płynu jest za dużo albo za mało Najczęstszy powód spływania to nadmiar płynu. Lukier ma mieć gęstość gęstej śmietany: jeśli podniesiesz łyżkę, strużka powinna spadać szerokim pasmem i zanikać po kilku sekundach. Gdy leje się jak woda, dodawaj cukier puder po łyżce, mieszając, meble na wymiar aż konsystencja zgęstnieje. Uważaj tylko na odwrotny błąd — zbyt gęsty lukier będzie rwał się przy nakładaniu i po wyschnięciu utworzy grudki. Wtedy dolewaj płynu dosłownie po kropli. Woda daje matowe wykończenie, białko — bardziej błyszczące i twardsze. Jeśli zależy ci na połysku, wybierz białko, ale pamiętaj, If you adored this article and you would such as to obtain even more info concerning http://Freeflashgamesnow.com/profile/4798099/RomanDresne kindly see our web-page. że ono również wysycha na sztywno i łatwo pęka na krawędziach.